30/06/11

O peche de Galicia Hoxe non é un peche, é un asasinato.

Asistimos a un acto máis da violencia fascista do Goberno que ten ocupado San Caetano, unha auténtica brigada de demolicións e limpeza étnica, que subverte preceptos constitucionais un día si e outro tamén. É a mesma práctica dos nazis pero con outro métodos. Estamos ante o franquismo sen Franco.
É obriga constitucional dos poderes públicos a defensa das linguas como o galego, lingua propia de Galiza. Aínda así, a política do goberno Feixoo adícase a liquidar medios en galego, é o primeiro caso coñecido no que un goberno fai campaña a prol da analfabetización do seu país.
Toda a cidadanía e o mundo da cultura debemos promover a defensa a ultranza dos medios en galego. Precisamos unha rebelión cívica.
Sobre o peche de Galicia Hoxe tamén opina Beiras na entrevista que concedeu a Radio Obradoiro

26/06/11

Reclamemos o imposíbel

Xosé Manuel Beiras en Galicia Hoxe
Imaxe do blogue Bem invitados (aquí).

"... os cidadáns indignados ousan "reclamar o imposíbel", escandalizando aos domesticados ben-pensantes que asumen como imposíbel todo o que o sistema declara prohibido -ou sexa, calquera forma de auténtico exercicio da liberdade. Poisque cómpre reclamarmos o imposíbel: só é "utópico" aquilo que non se loita por acadar."

Con este sistema imos de cu" -bradaban insistentemente os manifestantes "indignados" nas rúas de Compostela o pasado domingo, 19 de xuño, ao tempo que dabamos todos media volta para proseguirmos a marcha camiñándomos de costas. De tódalas consignas coreadas en tan multitudinaria e festeira "manifa", foi esa se cadra a que máis me chamou a atención -e hóubovos abondo delas ben imaxinativas e bulreiras, insólitas e retranqueiras. Mais esa, que de primeiras me resultara xa coñecida, chamoume logo a atención ao reparar nunha mutación particularmente significativa da que eu recordaba ter escoitado noutras ocasións anteriores. Veredes. O enunciado que me resultaba familiar era: "Con este goberno imos de cu". En troques, o que se coreaba nesta ocasión dicía: "Con este sistema imos de cu".
A mudanza dunha soa palabra, sustituída por outra semanticamente emparentada con ela, podía pasar desapercibida de primeiras na escoita do conxunto da frase, mais implicaba unha metamorfose completa da mensaxe contida na consigna. Até de agora, as protestas cívicas das xentes agredidas por decisións políticas adoitaban interpelar ou increpar a quen tomaran esas decisións, ou sexa, aos governantes: responsabilizábase así dos problemas aos ocupantes ou inquilinos de turno das institucións do poder político. Val dicir que non se cuestionaba, explicitamente cando menos, o sistema, senón a súa xestión. A protesta dos "indignados" pega un brinco revelador na identificación do responsábel: o que non val é o sistema, sexa quen for o seu xestor, é dicir, sexa cal for o governo e a cor da súa epiderme ideolóxico-política.
Reparade ben na enorme relevancia siñificativa que encerra ese desprazamento do punto de mira, esa elevación do ángulo de tiro das invectivas guindadas por esa cidadanía en acción. Os cidadáns indignados non din aquilo de que "tódolos políticos son iguais", senón que tacitamente afirman que "tódolos governos (actualmente no poder) executan as mesmas políticas": as que dicta o "sistema" (actualmente vixente). E, consecuentemente, denuncian ao sistema mesmo como auténtico responsábel/culpábel das agresións que esas políticas consuman contra o común da cidadanía, é dicir, contra a cidadanía no seu conxunto -excluídos, claro está, os minoritarios segmentos oligárquicos que concentran a riqueza e o poder de decisión á marxe de calquer caste de control político democrático. Os integrantes da caste política -membros de governos e cámaras lexislativas- pasan así a ser simples cómplices ou meros executores das falcatruadas decididas en centros de poder do sistema situados fóra do edificio político-institucional: eses centros de poder son os autores dos crimes de lesa democracia; os "políticos" son os seus obedientes executores. "Non nos representades" -bérranlles os cidadáns. Claro que non os representan. A "democracia representativa" tornouse un contrasentido: os "representantes electos" dos cidadáns pasaron a executar as ordes de centros de poder non electos pola cidadanía en forma de políticas dirixidas contra os dereitos e intereses máis fundamentais dos cidadáns supostamente representados. O mandato representativo invertíuse, e a democracia representativa transformouse na sua antítese: a oligarquía. Máis especificamente aínda: un rexime oligárquico protagonizado pola plutocracia financeira, que os cidadáns indignados desenmascaran e denuncian -inclusive nos seus proprios tabernáculos, como ven de acontecer na xunta de accionistas do "Santander". Ao cabo, os cidadáns descubriron que o "sistema" é un ventrílocuo, e os "governos" os seus monecos. Daquela, de pouco val botar ao lixo o moneco se non amordazas e maniatas ao ventrílocuo -pra que nin poida dar ordes nin fabricar outro moneco sustitutorio do desbotado.
Ora, esa mutación no alvo das denuncias cidadás encerra aínda outra moi relevante siñificación máis. Quero dicir que ao apuntar ao "sistema", no canto do(s) "governo(s)", cómpre reparar en que non se refire só ao sistema político, senón ao sistema no seu conxunto -cousa que abrangue a base económica, a estrutura social, as formas e hábitos culturais estabrecidos, a ideoloxía dominante e, madia leva, tamén o marco xurídico-político. Dito noutros termos -no léxico do pensamento da esquerda nas ciencias sociais- é a "formación social" na súa totalidade o que está en cuestión, abranguida nas tres esferas ou instancias que a integran e artellan por dentro -económica, ideolóxica e xurídico-política. Inda máis: en rigor é o modelo de sistema o que os "indignados" poñen na picota ou, se queredes, o modelo de sociedade en tódalas suas dimensións cardinais. Nesta perspectiva, resulta ser unha resposta á crise sistémica actual -ou, se preferides, ás manifestacións máis evidentes e agresivas desa crise- e portanto constitúe, no seu cerne, un movemento anti-sistémico, só que en xestación, aínda non decantado, artellado ou "sistematizado" á súa vez na formulación dunha alternativa... sistémica. Velaí ao meu ver as fontes do seu potencial e da sua indefinición: só o proceso mesmo dará a resposta ás esperanzas e os interrogantes que suscita.
O movemento dos cidadáns indignados -de certo primordialmente mocedade indignada, por fortuna, benvida sexa- é como unha erupción volcánica. Lembraredes, os que teñades a paciencia de lerme, que hai xa certo tempo denunciaba eu nestas mesmas páxinas a irresponsabilidade dos poderes políticos que non prestaban atención aos síntomas, a cada pouco máis perceptíbeis, dunha nova efervescencia nos segmentos máis conscientes da cidadanía, e puña o símil de quen, nun territorio volcánico, facía caso omiso das fumaceiras que anunciaban unha posíbel erupción. Pois velaeiquí. Ora, unha eclosión así é natural que teña moitos ingredientes de "espontaneísmo", e que o espectro interno da masa cidadá que irrompe no espazo público sexa moi heteroxéneo. Esa súa índole e ese seu feitío póñense de manifesto nos contidos das propostas "programáticas" -diría eu- ou "propostas de medidas" -din os protagonistas- aprobadas nas asembleas dos "indignados" celebradas en simbólicas prazas das diversas cidades da Penínsua, e que circulan en internet. Eu escoitei presencialmente as enunciadas polos portavoces do movemento na Praza do Obradoiro, ao remate da manifestación do dia 19. Resulta evidente que se mesturan propostas que atinxen ao miolo do sistema -anti-sistémicas, portanto- con outras que só implican reformas no seu funcionamento -nun abano que percorre eidos temáticos tan diversos coma os privilexios da "clase política", o desemprego, o dereito á vivenda, o control da banca, os servizos públicos, as liberdades cívicas, a democracia participativa, o gasto militar ou a reforma das institucións políticas. Mais no enunciado deses variopintos repertorios apúntase a un norte inequívoco: a "rexeneración" do "sistema económico e político". Se o obxectivo da rexeneración do sistema acaba por exercer a sua función catódica, se acaba por polarizar ese campo de forzas en proceso de formación, resulta obvio que asistiremos a -e participaremos en- unha ofensiva cidadá de longo alcanzo, un proceso de mobilización democrática dirixido cara a transformación do sistema: un movemento anti-sistémico que comeza na negación do existente pra formular a seguida a sua remuda, pra proxectar e construír un novo sistema alternativo.
Maniféstovos a miña convición de que iso é posíbel e probábel. Dous fenómenos aurorais me inspiran esa convición. O primeiro é que este movemento cidadán comezou pola acción inescusabelmente preliminar ao exercizo cívico da soberanía popular: recuperar o espazo público como proprio da cidadanía, e arrebatárllelo ás institucións políticas que o fixeran obxeto dunha espúrea apropriación -e progresiva privatización ou "re-feudalización". O segundo é que os cidadáns indignados ousan "reclamar o imposíbel", escandalizando aos domesticados ben-pensantes que asumen como imposíbel todo o que o sistema declara prohibido -ou sexa, calquera forma de auténtico exercicio da liberdade. Poisque cómpre reclamarmos o imposíbel: só é "utópico" aquilo que non se loita por acadar. Mais disto, se vos parece, falareivos o día que vén.

12/06/11

Revólta-te! [13-6-2011]

"A história da sociedade até os nossos dias é a história da luta de classes", Karl Marx.

INTERNACIONAL
Em Grécia continuam os protestos populares enquanto todas as medidas de austeridade só vão encaminhadas a ajudar ao grande capital, principalmente o alemão. Nas eleiçoes portuguesas a vitória da direita deixa-nos um panorama desolador. tiglitz deixa às claras que a política da austeridade condena a Europa a uma voragem que tragará o futuro de gerações inteiras. A OXFAN de por parte põe o dedo na ferida alertando da gravíssima crise alimentar provocada pela especulação.

A Eslovénia celebrou um referendo em que o povo diz não à reforma na idade de aposentação. Também o governo grego admitiu a celebração dum referendo às reformas estruturais. No entanto, Joseph Halevi adverte que a especulação nos mercados a futuros pode provocar uma nova e ainda mais funda crise económica que se une à alimentar.

Immanuel Wallerstein analisa o Imperialismo denominando os EUA como o valentão mais perigoso do mundo. Também  publicamos um artigo sobre energia e geopolítica que podeis ler aqui.

GALIZA
Toni Negri fala das revoltas do 15-m no Estado espanhol. Vicenç Navarro incide mais uma vez nas causas políticas da crise e como sair dela, num excelente artigo. O irmão Antom Fente reflexiona sobre o rascunho de Real Decreto que se acaba de conhecer e que regulará o ingresso de novos docentes no sistema de ensinança público. O artigo complementa-se com um outro artigo de Valerio Arcary sobre a educação em Brasil.  Xoan Hermida fala do espírito de Kruchev num artigo duma fundura notável.

CULTURA
Xosé Manuel Beiras traz-nos uma lembrança de Ricardo Carvalho Calero que recomendamos vivamente (aqui). Pela sua banda, publicamos uma análise do mito de Prometeu na história do marxismo e do leninismo que podeis consultar aqui.


ENCONTRO IRMANDINHO
Já podeis ver o vídeo da rolda de imprensa do Encontro Irmandinho anunciando a convocatória dum ENCONTRO ABERTO, que se celebrar-se-á o vindouro 18 de junho.
Lembrar-vos que já temos disponível uma versão do blogue À Revolta entre a mocidade para acederdes desde o vosso telemóvel aos nossos conteúdos principais.

Cumprimentos dos editores do blogue. Boa semana e melhor leitura.

http://revoltairmandinha.blogspot.com/

ENCONTRO IRMANDINHO EM FACEBOOK: http://www.facebook.com/profile.php?id=100002405789117#!/profile.php?id=100002405789117&sk=wall

FORO DO ENCONTRO ABERTO: http://www.foros.gl/viewtopic.php?f=19&t=141

07/06/11

Revólta-te! [7-6-2011]

- Vai lá dizer-lhes que acabou esse constume atrasado de se discutir para tudo e para nada. Quem manda agora sou eu, jac-jac-jac. Já está decidido que vão cabar o furo, pronto. Jac-jac-jac! Pepetela: A montanha da Água Lilás. Fábula para Todas as Idades (2000).

Com certo retraso procedemos à confeiçom do nosso resumo semanal no meio da maré dos indignados e depois da ressaca eleitoral. Na Galiza venhem de lançar-se desde a sociedade civil duas interessantes propostas. A primeira é a Declaraçom Galega de Soberania e a segunda a Iniciativa Bencomún.

15-M

Após a brutal actuaçom repressiva em Barcelona, Daniel Raventós analisa os espectaculares resultados de Bildu e as mobilizaçons do 15-M num contexto em que Eurolándia vira para a direita a pesar de que em Islándia se vai incausar ao primeiro político pola sua responsabilidade na crise do sistema-mundo iniciada em 2008. G. Buster fai também umha análise da devacle do PSOE no contexto das mobilizaçóns do 15-M e as conseqüências do mal menor. A tal efeito convém também ter presente o que Gramsci dizia sobre o mal menor.

Antoni Domènech opom as justas demandas da mocidade de todo o Estado face ao programa reaccionário e fascista dos partidos dinásticos da II Restauraçom Bourbónica. Atílio Borón compara os indignados com a comuna de París.

A nível do Estado espanhol, Jorge Pérez Árias alerta das desvatoras conseqüências da nova reforma laboral que promove a Troika em conivência com o governo do tándem Rubalcaba-Salgado e que podedes ler aqui. Neste sentido, Vicenç Navarro volta mais umha vez lembrar-nos que vivemos umha autêntica luita de classes e nom simplesmente os "caprichos dos mercados". Umha luita de classes onde, como nos di o director de Altermundo, Manoel Santos, os "xenoba boys" som os máximos representantes do novo fascismo  e, já que logo, resulta eloqüente a carta aberta ao cidadao Botín do irmao Raul Asegurado Pérez.

Internacional

A privatizaçom da auga responde a nova ofensiva de encloussers do ultraliberalismo para rematar com todo o público. Neste artigo analisa-se a guerra da auga em França e novas ofensivas privatizadoras estám em marcha nom só na Galiza, mas também em Portugal, Hungria... Outro bem comum ameaçado é a educaçom, sendo os EUA um bom indicador de até onde chega o acoso e derribo sobre esta como deixa claro o seguinte artigo.

De muito interesse também é umha entrevista que reproduzimos de Álvaro Garcia Linera, o máximo intelectual do governo de Evo Morales e cuja leitura pode dar várias chaves sobre os passos que convém dar na Galiza e ver onde e por quê em boa medida fracassou o BNG na última década. Boaventura de Sousa Santos falava das eleiçons em Portugal, onde com umha altíssima abstençom o PCP resistiu, o Bloco de Esquerdas sofreu umha forte queda e o PS erigiu-se como esse mal menor que permitiu à vontade a chegada da direita mais rança e cumpriu os desejos da Troika. Umha Troika ou nova divinade que nom é mais que a nova faciana da arrogáncia do Imperialismo sob a camuflagem da globalizaçom.

O nacionalismo na encrucilhada

Sobre os resultados eleitorais som vários os artigos e as comunicaçons que tem feito o Encontro Irmandinho. O EI valorou negativamente, frente a moderaçom satisfactória da direcçom do BNG, os resultados das municipais onde por vez primeira umha fulgurante queda livre do PSOE nom veu acompanhada dumha subida do BNG. A reacçom do Conselho Nacional do BNG, celebrado o sábado após as municipais, foi abrir um processo de reflexom, se bem corre o risco de ser umha simples operaçom cirúrgica vertical que desbote um processo de reflexom horizontal de cara a vindoura assembleia nacional do BNG que pode celebrar-se no Outono. Já que logo, perante interpretaçons interessadas o EI sublinhou quais foram os acordos reais do Conselho Nacional, como fica claro aqui e, por sua vez, laçou um ENCONTRO ABERTO que procura ser umha primeira pedra de toque na reflexom horizontal e na regeneraçom ou morte do BNG.

Xoan Hermida transmite-nos três apontamentos pós-eleitorais cheios de força. O irmao Martinho Noriega, alcaide releito de Teu, partilhou com nós as suas reflexons em "Fórmulas e mesías" e outras vozes falam de nova rota ou cissom.

O Beiras
O porta-voz nacional do Encontro Irmandinho achega-nos dous artigos que nom tenhem perda e focam o agro, esquecido ainda nas mobilizaçons da mocidade galega ainda quando a soberania alimentar é um piar fundamental para a liberdade dos povos. No primeiro fai umha dedicatória a Lídia Senra polo reconhecimento social com o  que recentemente foi galardoada. No segundo resgata da sua portentosa memória o seu encontro com o ecossocialista Michel Löwy.


Boa semana e melhor leitura. Umha aperta irmandinha

http://revoltairmandinha.blogspot.com/

http://mocidadeirmandinha.blogspot.com/

03/06/11

Encontro Aberto.

[em AGAL aqui]
O EI quere escoitar, pulsar a opinión, debater, tomar nota, informar e informarse. [Preme na imaxe ou aquí para participar.]


Estando a prol dun necesario novo referente político para facer fronte ás necesidades socio-económicas-políticas do país, ante a situación de crise no seo do nacionalismo galego organizado e a súa contorna social co afastamento do BNG dos sectores que tradicionalmente o apoiaron, e as derivadas do seu fracaso electoral e os procesos de interlocución aberta e sen compromiso encetados, o EI quere escoitar, pulsar a opinión, debater, tomar nota, informar e informarse con todas aquelas persoas -militantes ou non do BNG e das súas correntes- cidadáns e cidadás preocupados e preocupadas polo que está acontecendo. Para iso estamos a preparar un Encontro Aberto para datas próximas que será debidamente publicitado. O Encontro Aberto non terá máis compromiso que falar e escoitar.

COORDINADORA DO ENCONTRO IRMANDIÑO

Encontro Aberto

O EI quer sentir e escuitar, a opiniom, debater, tomar nota, informar e informar-se. [Preme na imagem ou aqui para participar.]

Estando a prol dum necessário novo referente político para facer frente às necessidades sócio-económicas-políticas do país, perante a situaçom de crise no seio do nacionalismo galego organizado e a sua contorna social com o afastamento do BNG dos setores que tradicionalmente o apoiárom, e as derivadas do seu fracasso eleitoral e os processos de interlocuçom aberta e sem compromiso encetados, o EI quer sentir e escuitar a opiniom, debater, tomar nota, informar e informar-se com todas aquelas pessoas -militantes ou nom do BNG e das suas correntes- cidadaos e cidadás preocupados e preocupadas polo que se está passando. Para isso, temos logo pronto um Encontro Aberto para datas vindouras que será debidamente publicitado. O Encontro Aberto nom terá mais compromiso que falar e escuitar. 

COORDINADORA DO ENCONTRO IRMANDINHO

02/06/11

Acto da mocidade irmandiña de Ourense.


O venres, 10 de xuño, ás 20 h., no edificio de ferro do Campus de Ourense.
STOP RACISMO - Na defensa dos dereitos humanitarios.
Con: Silvia Suárez - Natalia Afonso - Rafael Adalid.

01/06/11

O que acordamos no Consello Nacional e a web do BNG

Á vista do publicitado na web do BNG a respecto do Consello Nacional e a creación dunha comisión para falar e reflexionar sobre o estado da fronte temos que facer o seguinte comentario de texto.

[web do BNG] "O Consello Nacional do BNG acordou hoxe crear unha comisión aberta e plural, sen condicións previas, para abrir unha reflexión colectiva, preparatoria da asemblea nacional deste ano."
NON!

O Consello Nacional do BNG acordou hoxe crear unha comisión aberta e plural, sen condicións previas, para abrir unha reflexión colectiva sobre o propio BNG, unha fonda reflexión sobre a situación do BNG e do nacionalismo previa a calquera convocatoria dunha Asemblea Nacional.
SI!

[web do BNG] "En concreto, Guillerme informou de que "o Consello Nacional do BNG está disposto a iniciar unha reflexión colectiva, democrática, entre todas e todos, de debate para afinar todo aquilo que se considere para mellorar o noso traballo a curto prazo e, sobre todo, con vistas a unha asemblea nacional que se celebrará este ano".
NON!

O Encontro Irmandiño entende que a situación de desastre electoral e o afastamento do BNG dos sectores do País que tradicionalmente o apoiaron require unha reflexión fonda e seria. Para nós, o primordial desa comisión aberta de carácter exploratorio é saber a que está disposto cada quen para lograr ese referente político que Galiza precisa. No Encontro, xa o dixemos por activa e por pasiva, vemos necesaria unha asemblea a xeito de refundación do BNG coa reafiliación previa de todas as xentes nacionalistas e nun proceso aberto tamén á sociedade. E si non, non hai nada que facer.
SI!

[web do BNG] "Esta comisión -engadiu- non terá ningún tipo de precondicións e, cun espírito aberto, reflexionará sobre o BNG"·
DE ACORDO!