26/12/10

Gobernar contra os cidadáns.

* Xosé Manuel Beiras en Galicia Hoxe (aquí).

Si, exactamente á inversa do postulado definitório da forma democrática de gobernar: goberno do povo, polo povo e para o povo. Tripla invocación do exercizo da soberanía popular que se traduce en tres condicionantes do goberno: democracia, participativa, e a prol do común cidadán. Non abonda que o goberno sexa "do povo". É dicir, non abonda recoñecer ao povo como suxeito colectivo titular da soberanía política - condición primeira para a existencia de "democracia". Compre tamén que sexa o proprio povo quen exerza o poder, quen se goberne a si mesmo: que o goberno séxao "polo povo" - o que implica non só democracia representativa meiante sufraxio universal, senón tamén participativa meiante as fórmulas asociativas idóneas para garantiren os nexos da "sociedade civil" coa "sociedade política", e portanto o control permanente do aparello xurídico-político pola cidadanía, tanto na sua configuración e composición canto no seu funcionamento. Eis o requisito que se convirte en clave da terceira condición: que se goberne "para o povo", ou sexa, para os intereses do común cidadán ou, se queredes, da "maioría social" - e non de minorías sociais privilexiadas. Maioría social, dixen -cousa que non equival a unha calquera maioría "eleitoral". Calisquer desviacións do roteiro marcado por eses principios, nas que incurra un goberno, constituirán deturpacións da forma democrática de gobernar, e entrañarán un proceso de progresiva alienación entre o goberno e a cidadanía, entre o poder constituído e o poder constituínte. Dese xeito, goberno e poder constituído, mesmo que se manteñan formalmente na legalidade, perderán a lexitimidade - poisque ésta arraíza no poder constituínte, que é patrimonio inalienábel do "povo soberán". Daquela, o povo, o común cidadán, terá a obriga, e non só o dereito, de exercer o seu inalienábel poder orixinario e derrubar goberno e poder constituído - mesmamente para restaurar ou re-establecer a democracia.
Desculpádeme esta prédica de nocións elementais ben coñecidas e sabidas por tod@s vós. Mais relembrábavos o día pasado que "en tempos de desnorte fanse precisas máis que nunca marcacións inequívocas", e quero ser congruente con ese postulado. Xa me comprendedes: abofé que vivimos tempos de desnorte, e abofé que as marcacións máis inequívocas resultan ser sempre nocións elementais que foron semánticamente deturpadas e prostituídas polos corifeos do "pensamento único", cando non sepultadas baixo moreas de entullo, lixo e refugallo verbal altamente contaminantes, ciscadas no espazo público polo aparello de propaganda dun poder usurpador da lexitimidade democrática para tornala contra os seus auténticos titulares, os cidadáns.
Porque diso se trata, velaí está o problema cardinal: hoxendía, no noso país, é dicir, na Galiza, en toda a contorna peninsuar e europea, e mesmo en todo o espazo do centro do sistema, os gobernos gobernan contra os cidadáns. Con moi insólitas esceicións - se é que hai algunha máis cá da diminuta Islandia - os inquilinos das institucións do poder constituído en cadanseu estado están a utilizalo constante e sistemáticamente contra os dereitos e intereses da maioría social de cadansúa cidadanía. Compre dicilo con enerxía e sen reparos. Autodenomínanse democráticos, e constitucionalmente declárase que a soberanía política reside no povo, mais todo fica reducido a unha simples declaración formal e ritual: en realidade, nen se exerce o goberno "polo povo", nen inda menos "para o povo". Pola contra, a maioría das accións e decisións, e primordialmente as máis cruciais, as de máis graves e extensas repercusións sociais e colectivas, adóptanse "sen" o povo e "contra" dil. Non son democracias. Nen sequer "aristocracias" no sentido aristotélico - o goberno dos millores, das elites - senón a sua variante perversa: a oligarquía, o poder concentrado nuns poucos que ocupan posicións privilexiadas no curuto da pirámide social e o poder económico, e que o exercen a traveso de "políticos" de oficio como simples testaferros ou monecos de ventrílocuo. Son oligarquías travestidas co disfraz de reximes de partidos e eleicións "libres" mercantilizadas, a xeito de subastas á baixa no "mercado eleitoral" - que así se denomina con frecuencia e descaro meirandes a cada paso.
Nese peculiar mercado político dos votos funciona esactamente o que lord Chamberlin definira hai ben tempo, para a economía, como "competencia monopolística" no consumo de masas: a diferenciación só pola marca e a publicidade dun produto en sí mesmo indiferenciábel - coma os deterxentes, por caso. Ou millor, máis acaído á xestación da crise que nos esmaga: coma os pacotes de "produtos financeiros" -todos son o mesmo, todos implican especulación, todos teñen trampa, todos encubertamente usurarios e fraudulentos. Algúns máis ca outros, iso si - mais é cousa tan só de gradación, non de diferencias na natureza. No actual mercado dos votos, tódalas ofertas eleitorais son de dereitas: as de esquerda, cando as hai, fican excluídas da "competencia monopolística". Mais, inda así, as da dereita reacionária ultraliberal son como as tristemente célebres hipotecas "sub-prime", disque causantes do infarto no corazón gringo do sistema financeiro imperial. E ben sabedes que as "sub-prime" foran "produtos financeiros" especialmente deseñados para ofertalos aos segmentos máis miserábeis da cidadanía ianqui, a sabendas de que, conforme aos criterios bancarios usuais, eran irremisíbelmente insolventes - e suscribíronas a mazo. Pero o negocio era o negocio, e estaba plenamente garantido - non pola inexistente solvencia dos prestatarios, senón pola convición de que, chegado o caso, "papá Estado" - en ianquilandia Tío Sam - acudiría, solícito, ao "resgate" dos prestamistas en creba. Como así foi: cos fondos públicos aportados meiante impostos pola "maioría social" do común cidadán ao longo e largo de todo o vasto imperio, claro está. Incluído o liliput galego e o que agora disque ven ser unha novacaixagalicia - no.ca.ga., seica, en internet.
Inda que volo poida parecer, debo asegurarvos que non esaxero nen chisco. Un analista tan asisado e solvente - só que tamén retranqueiro - como é Andy Kroll rotulaba deste xeito un seu recente artigo: "Un país dos ricos, polos ricos e para os ricos. A nova oligarquía dos EEUU". Nil - glosando un libro de Harper e Pierson titulado Winner-Take-All Politics - resume o proceso polo que, ao longo de tres decenios, "os dirixentes públicos dos USA re-escribiron as regras da política e da economía [norte]americanas con fórmulas que benefician aos poucos a costa dos moitos", de xeito que "unha nación predominantemente de clase media tornouse unha oligarquía". É un proceso de desaforada mercantilización da política que culmina na sentencia da Corte Suprema no caso "January Citizens United". "Antes de "Citizens United" - escribe - os ricos usaban os seus cartos para condicionaren a política, seduciren a políticos e amañaren eleicións. Agora poden sinxelamente comprar a política [norte]americana sempre e cando o prezo sexa o correcto". "Está en curso - diagnostica Kroll - unha guerra dentro das nosas proprias fronteiras. Unha guerra de palabras e imaxes, de meias verdades, dobres sentidos e mintiras. Falo dunha guerra política entre Demócratas e Republicanos. Falo dunha guerra de gastos, movida por grupos sixilosos e por doantes anónimos con faltriqueiras profundas. É unha guerra que está a piques de derrubar o pouco que resta da democracia nos USA".
É só unha mostra - mais unha mostra tomada no corazón do imperio, alí dende onde se leva exportado e imposto "urbi et orbe" o seu modelo de "democracia" como único admisíbel e patentábel como marca rexistrada. Conviredes conmigo que, se ise é o estado no que se atopa o orixinal, como será o das copias. Pois a resposta dánola outro analista solvente, profesor universitario canadián iste, de nome Maximilian Forte, nun artigo de hai só uns días. Con palabras súas remato hoxe: "Vivimos nun rexime de ocupación mundial, no que a guerra sicolóxica, as violacións dos dereitos humanos e os poderes cada vez máis dictatoriais do estado están dirixidos contra os cidadáns e non só contra "inimigos combatentes" estranxeiros.(...) Mais, por outra banda, vivimos nun período de incertidume no que [compre] unha reconfiguración da nosa comprensión da política mundial, que non se define por unha loita existencial contra algún Outro, senón que é un combate contra nosoutros efectuado por estados que temen aos seus proprios cidadáns máis cá ningunha outra cousa no mundo".
Perdón, esquecíame: feliz aninovo!

24/12/10

Orfandade política (IV).

* Raúl Asegurado Pérez


Unha das máis evidentes conclusións que tiramos da RdR (Rolda de Rebeldía), á vez que unha das dificultades, era en afirmar que a esquerda social era política; non no sentido partidario pero si no senso definitorio da súa acción, custábanos aceitar a diferenciación entre esquerda social e esquerda política, mais usámolo como pretexto de referencia, aínda que non nos gustou, un ano despois, seguimos sen saber como denominar de forma integradora a unha e outra. Repito, que o que era evidente era que a esquerda social era política.
Na relación entre esta, que constituiría o novo suxeito político e o referente político, como xa expliquei na primeira aportación desta serie de artigos, emerxeu un sentimento de orfandade; hai outros paradigmas -dentro da esquerda social-; uns que afirmarán que nunca sentiron estar “apadriñados”; outros repetirán que non é necesario ter un referente político; tamén se dirá que sentimento de “orfo” implica ser-fillo-de e por tanto, dependente-de… Pois ben, o que estamos a dilucidar é se un suxeito político sen (ser) referente político é unha debilidade ou non.
Ao meu modo de ver, hai razóns polas que se pode afirmar que isto sería unha debilidade:
A cesión dun poder real. Hai un ano escoitei a B. Cassen en Oleiros, convidado por Altermundo afirmar como unha das debilidades dos Foros Sociais fóra non introducir a vontade política no seu seo, e como era preciso en moitos casos para poder construír as demanadas que se verquían neles, a participación das institucións públicas, porque en moitos casos eran a elas ás que se referían moitas das demandas ou denuncias.
Emanando do enunciado anterior, un pode preguntarse, como podemos repolitizar a economía sen participar da política?
Para iso claro que hai que respeitar a relación en plano de igualdade das organizacións sociais e políticas, referidas a diferentes esferas do poder social. En alusión á argumentación do orfo como filla/o-de-alguén, o que se ten que ter claro é que nesta relación de orfo, o importante é o filla/o, o filla/o pode ter nai-pai ou estar orfo, pero a nai-pai sen fillo…, non é (unha aclaración disto é Galiza non Se Vende e a súa valoración por parte do BNG-UPG). Hai que ser filla/o pra concebir a paternidade.
A necesidade de defender unha cohesión da pluralidade discursiva, noutras palabras, hai que defender un mundo onde caiban moitos mundos con máis estratexias que cada “mundo” se salve como poida. Hai que tomar unha defensa común dos intereses colectivos e plurais desde o poder lexislativo.
Neste momento, o referente político tórnase imprescindíbel para pretender unha hexemonía da esquerda no senso gramsciano. A práctica dunha humildade propositiva, que permita pasar da denuncia e da protesta ao anuncio de alternativas políticas reais.
Necesidade de rematar cos malos ou bos governos e comenzarmos a falar do Bo Governo, de obrigar a facer boas prácticas nas institucións políticas, como a transparencia financeira, a participación cidadá, etc…
A reciprocidade entre a responsabilidade política e a civil, sen un referente político que salvagarde como activo supremo o suxeito político que é esquerda social, esta só poderá defenderse sen desenvolver a súa potencialidade propositiva.
É por isto, que certamente a cidadanía política é a responsábel da construción social da realidade, no sentido máis estritamente republicano da atención da “res pública” por parte das vontades individuais, non sería outra cousa que a reconquista da dimensión comunitaria da persoa. Esta é a dinámica política da esquerda social. Unha esquerda social que debe atender-se e preocupar-se pola súa cohesión e a súa dimensión constitutiva para seren; porque o momento no que vivimos, ou fai un exercicio de aprofundización nas súas esixencias ou será aniquilada como suxeito político e sustituída por un “modo de vida” invidivualista. Por tanto:
-          A esquerda social ou é presencia activa, ou non será. (Ten que achegarse ao discurso da realidade da vida cotiá e das persoas do común).
-          A esquerda social ou é dinámica, ou non será. (Adaptándose e respondendo a cada circunstancia, propoñendo solucións e entrando en contradición consigo mesma na práctica de alternativas).
-          A Esquerda social ou é materialista, ou non será. (A realidade concretiña, o acontecemento como lugar de partida, cos pés no chan).
-          A esquerda social ou é consciente, ou non será. (sociopoliticamente formada, partillando coñecemento e aprofundando nunha ampla dimensión, cunha consciencia da súa identidade nacional por proxección internacionalista).
-          A esquerda social ou é transcendente, ou non será. (Manter o pulso do materialismo co utópico, amar imposíbeis e ir sempre alén das derrotas e vitorias).
-          A esquerda social ou é comunicación, ou non será. (Saír de si mesma, dos seus “lugares” definitorios, comprender diferentes análises e experiencias, autoxestionaria no compromiso de facerse a si mesma, desprendida e entregada cara a novos horizontes).
-          A esquerda social ou é independente ou non será. (Sen ser correa de transmisión e sen pretender que o referente político o sexa dela, aceitando as diferentes esferas do poder social e mantendo unha tensión que impulse o avance das conquistas).
-          A esquerda social ou é cohesión desde a pluralidade, ou non será. (Heterodoxa).
-          A esquerda social ou é militante, ou non será. (Nun continuo proceso de unificación e integración progresiva das esferas conquistadas polo ultraliberalismo).
-          A esquerda social ou é republicana, ou non será. (No senso da responsabilidade civil das vontades individuais).
 Agora, resolvimos o conflito da orfandade política? Penso que non, penso que é un proceso, onde tanto a esquerda social como as vontades colectivas que traballan por un proxecto político en consonancia con esta, deben facer un traballo conxunto, de diálogo e de achegamento, xogando cos tempos e os ritmos e planificando conxuntamente un idearium discursivo integrador; e aceitando aquela premisa da internacional de que ningún dereito sen obriga e ningunha obriga sen dereito en ámbalas esferas do poder social. E coa paciencia necesaria polas dores, tanto de parto coma de encetar momentos de “soltar lastre” de prácticas xa non acaídas.

14/12/10

Orfandade política (III).

* Raúl Asegurado Pérez


No que se deu a coñecer como socioloxía do coñecemento por Max Scheler no primeiro terzo do século XX, por certo que era filósofo non sociólogo…, inténtase non só tratar das variacións empíricas do coñecemento nas sociedades, senón tamén os procesos polos que calquera “corpo de coñecemento” chega a quedar establecido socialmente como realidade, noutras palabras, debería tratar de captar os procesos polos cais o coñecemento humano desenvólvese, transmítese e subsiste nas situacións sociais, e realízase por unha maneira tal, que unha realidade xa establecida cristalízase para a persoa da rúa. É dicer, en definitiva, que vou a aventurar-me de forma moi sistemática a facer unha aproximación á construción social da realidade dunha colectividade política, a do BNG, comezando pola dinámica interna do mesmo.
Para isto ben váliome coma guieiro do índice da obra de P. L. Berger e T. Luckmam que trata esta temática nos seguintes eixos: os fundamentos do coñecemento na vida cotiá, a sociedade coma realidade obxectiva (institucionalización e leximitación) e a sociedade coma realidade subxectiva (realidade e estructura social); un terreo árido e denso que tratarei de facelo o máis sinxelo sen caer en obviedades subxectivistas. A ver se o consigo. O punto de partido imos collelo nun acontecemento, que como diría Mounier, é o auténtico mestre interior.
O acontecemento é a eliminación do asemblearismo no seo do nacionalismo organizado no BNG, sendo coñecedor de moitos outros momentos, uns que se poderían encadrar en procesos e outros en detonantes puntuais, desde que un é consciente (e a consciencia non é só no que participei senón da asimilación dos procesos anteriores por información transferida desde varias subxectividades) no BNG existe unha dinámica de crítica interna amplamente asimilada e compartida (que non sempre ten que ser aceptada) pola súa interrelación entre a masa social e a instancia política. Esta tensión sempre existente como digo, tivo procesos e tivo momentos críticos que podería enumerar mais por espazo e porque seguro que non citaba todos, prefiro non facer, tamén porque de seguro a maioría pode citar os que para cada un/ha foron máis importantes.
Mais cal é a diferencia entre todos estes procesos e o “acontecemento” ao que refiro?, o máis importante é que con el, a realidade, como constructo social deste colectivo muda definitivamente, e témome, para sempre.
A retirado do asemblearismo non só é o que de facto e por observancia simple un pode tirar coma conclusións: a imposición da minoría de idade para a militancia, a creación da “clase política” interna, a anulación de respostas disonantes e o control dos fluxos críticos, a laminación dunha xeración que xenerosamente comprendera o senso dun proxecto común, a creación dunha “masa” necesitada de “vangarda”, a salvagarda da clase política, a imposición da dinámica de poder interno na horizontalidade organizativa, etc… A retirada do asemblearismo trae consigo unha nova realidade social para o BNG, un novo posicionamento interno e externo (a ver se consigo centrarme hoxe só no interno) que interactúa na vida cotiá da súa masa social na linguaxe, na institucionalización (organismos e actividades, tradición, “roles”) e na lexitimación (o universo simbólico, nova conceptualización da política e a nova organización social para o mantemento dos universos simbólicos). É dicir, coa ruptura co asemblearismo ráchase cunha tradición (co seu discurso conceptual e simbólico), ráchase cun modo de interacción (entre as forzas políticas ANTES existentes do seo do BNG e os “non adscritos”), créanse uns novos roles (por exemplo, a disciplina do delegado) e todo elo cun proceso de institucionalización e lexitimación que mudan de forma taxante a visión desta organización da sociedade na que está inxerido, e é aquí, na súa dinámica interna, onde muda a realidade creando xa un discurso consecuente e consoante co discurso oficial do imperio. E non digo nin que o BNG no seu conxunto nin as partes que o integren, Máis Galiza e a UPG sexan ultraliberais, senón que a súa interpretación da realidade coincide, ou coma se di no mundo postmoderno, “se isto é o que é, é o que hai e todo o demais son tonterías e non nos podemos saír d-aí”.
E un pode aceptar que o discurso do imperio está socialmente estendido e aceitado pola masa social, que para a maioría da cidadanía os partidos políticos teñen unha lóxica na lexitimación das relacións entre a cidadanía, os dereitos, o benestar e incluso e economía. Pero o BNG no seu seo mantiña vivo o dereito de cidadanía, incluso negado aos cidadáns e cidadás na sociedade, porque internamente un/unha era cidadán ou cidadá e por tanto responsábel en primeira persoa da política, non da política do colectivo, senón na praxe política individual partillada nun proxecto común (republicanamente isto chámase fraternidade), e podía mal que ben levar unha e mil veces unha emenda que non saía adiante, que construía socialmente alternativas e que internamente eran acicate para a organización (fra-ter-ni-da-de), non eran vistas xamais coma “plataformas inimigas” e/ou “perturbadoras” do nacionalismo…, e unha cantidade de cuestións que só poden ser entendidas no trato da militancia coma menores de idade e por tanto negados a ser, desde abaixo, realmente a vangarda (único lugar real da vangarda: ABAIXO), o motor que impulsaba aos responsábeis políticos da organización a tomar certas medidas que distorsionaban a melodía dos poderes oficiais. Agora entóase a mesma melodía, porque melodía e ritmo non é o mesmo, aceito que haxa ritmos diferentes, pero melodía? A mesmiña.
Este é o novo escenàrio, que pretendín debuxar coma nun bocexo, da orfandade política, xa avisada por ex-militantes do BNG hai un par de anos (incluso un lustro) e que desde o bipartito constato nos diferentes lugares nos que me movo, internos e externos. Porque nada ten que ver nin as escisións internas, nin a perda de correlacións de forza, nin sequera o respeito ou non ás minorías internas; senón que é un proceso, ao meu modo de ver, consciente por parte da UPG e de Máis Galiza e persoalmente dos seus líderes Carlos Aymerich e Francisco Rodríguez, para configurar un proceso de construción social da realidade social e política do nacionalismo que resposta, témome, a intereses de salvagarda dun patrimonio concreto (simbólico) nun marco de realidade totalmente diferente ao existente. E, coma me di moitas veces en reunións un amigo, “un aviso a navegantes”, a realidade é cambiante, pero tamén se constrúe, sexamos conscientes ou non. E non é o mesmo, quéirase ou non.

09/12/10

A Galiza invisível.

* Antom Fente Parada

O quadro que ilustra esta entrada é de Laxeiro, autor da certeira sentência "Galiza, que formoso país, mas que caralho de gente". 


A Galiza anda estes dias mergulhada na agenda catódica de Wikileaks e dos controladores. Com a detençom sem fiança de Julian Assange às democracias representativas ultraliberais cai-lhe o cuspe que botárom contra Chávez na cara. Com a militarizaçom dum conflito laboral e a declaraçom do Estado de Alarma ao PSOE caiu-lhe definitivamente à carauta e a mensagem ao conjunto dos trabalhadores é clara: se se revoltam... Alguns já diziamos há bem tempo que viviamos num permanente 23-F, bem notável em lugares coma Euskal Herria e nom menos certo na Galiza onde a Al-Qaeda local (a imaginária Resistência Galega) se ilegaliza para que "todo el peso de la ley" caia sobre a esquerda soberanista deste país. A única esquerda com um projecto abertamente anticapitalista e afastado das receitas social-liberais e ultraliberais do PPSO€. 

Também é de deostar a escassa consciência e classe que vem demonstrando a classe trabalhadora galega e a do Reino de Espanha em geral, porque nom o esqueçamos, ainda sendo independentistas o marco jurídico e a superestrutura político-jurídica que nos oprime é a do Reino de Espanha e nesse espaço também temos e devemos fazer política. Agora que os vozeiros da direita fascistoide como Blanco Valdés clamam por um governo de "unidad nacional" ao estilo dos de Maura na I Restauraçom bourbónica o soberanismo das naçons sem estado e até o republicanismo espanhol devem tender ponte para umha nova frente republicana que, isso sim, reconheça abertamente o direito à autodeterminaçom da Galiza, Euskal Herria e os Països Catalans. Mas falava-vos da classe trabalhadora, desunida, dividida... com uns sindicatos moribundos na sua maior parte e com a hegemonia social para a direita e para a mídia mais recalcitrante do corte de Intereconomía. A greve dos funcionários tivo como resposta "nom sei de quê se queixam tenhem trabalho", "que se fodam nom fam nada"... as pessoas do comum viam à imagem do funcionário que dá a mídia: tomando um café e de parola detrás dum mostrador. Nom viam o médico que cura as suas doenças ou os mestres que educam os seus filhos... Que som a maioria.

Logo veu o 29-S, "eu nom vou a greve que os sindicatos som todos umha merda". Nom tu fica na casa, trabalha mais e cobra menos, ou directamente nom cobres. Tu alimenta a tua idiócia tragando com todo o que a TV che diga, que essa sim que defende os teus interesses. Em vez de olhar-se em Europa e exercer na rua de cidadaos, com ou sem sindicatos, opta-se por umha estratégia bem "espanhola": a culpa é do cha-ca-cha. Os funcionários devolvêrom o despreço e dos controladores nom soubemos entom nada.

E por fim os controladores que como cobram  muitíssimo (mais esse muitíssimo é num 80% das horas extras) que lhes deam também, o importante som as férias e declaraçons tam afortunadas como aquela mulher que berrava no aeroporto "el que no acude a su puesto de trabajo, a la calle". Nom se repara nas jornadas laborais de escándalo que realizam, nem na sua missom que nom é precisamente de pouca responsabilidade,  nem na privatizaçom de AENA, nem do acontecido em fevereiro onde o convénio colectivo se revisa unilateralmente...  Suspeito que o barulho dos controladores se aproveitou para mandar um recado aos sindicatos e para começar a limitar o molesto direito à greve, sempre que esta nom seja um paseio ritual para acabar tomando um café nalgum bar que esteja aberto. Mas bom, é-che o que há. Uns trabalhadores cuspem na cara dos outros e o governo por enquanto ataca os segmentos mais desfavorecidos e que requerem a nossa atençom mais que Wikileaks e os controladores. Os inmigos acho que som outros. Agora na Galiza bem a greve geral na universidade que veremos em que dá, mas que nem de longe atingirá as dimensons que tenhem movimentos assembleares na Europa... algo haverá que apreender deles digo eu.

Mas o objecto destas dicas é fazer umha breve radiografia da evangelhizaçom da sociedade galega, que cada vez mais dá mais razom ao versículo bíblico que escreveu algum antepassado de Milton Freedman e Hayek: "ao que tem dará-se-lhe e ao que nom tem tirará-se-lhe até o pouco que tem". Actualmente 40% dos desempregados do Reino de Espanha vivem em fogares onde ninguém trabalha, quase 300.000 trabalhadores galegos vivem na pobreza - segundo dados que facilita a própria Fazenda -. Na Galiza há, hoje provabelmente mais porque os dados som de 2009, 290.442 trabalhadores (o 26'5%) que recebem menos do Ordenado mínimo interprofissional (728 euros/mês), esse que na Irlanda foi reduzido a um euro por hora trabalhada seguindo as divinas receitas do FMI. Em 2008 25% da força de trabalho era pobre, enquanto em 2009 já era o 26'5%. No entanto, os grandes capitais e as grandes empresas nom deixárom de fazer caixa e os mesmos que fôrom resgatados com fundos públicos querem agora dar-nos liçons e conselhos de governança. Já nem imos falar das caixas galegas, onde, afinal, o Beiras e o Vence tinham razom quando falavam da bancarizaçom ainda que algum falara despectivamente dos "altermundialistas".

As mulheres, como de costume, levam a pior parte nesses 5'6 milhons de trabalhadores que no Reino de Espanha recebem menos de 729€ ao mês. Levam também a pior parte do nosso terceiro mundo, esse meio milhom de pessoas que vive na Galiza no umbral da pobreza, conseqüência do maravilhoso sistema económico em quê vivemos Esse meio milhom que tem de aturar obscenidades como que "hemos vivido por encima de nuestras posibilidades" ou "hay que trabajar más y cobrar menos" por boca de deliqüêntes tam eloqüentes como o Fernández Ordóñez ou Díaz Ferrán. Na Galiza, aliás, eram em 2009  165.000 os desempregados dos que 35.000 nom recebia nengumha prestaçom, com os recortes do governo neofilipista Salgado-Rubalcaba a partir de fevereiro esta cifra disparará-se, enquanto nada se fai por mudar de modelo económico. Outra obscenidade que na Galiza agrava a aussência de governo e oposiçom na Junta.

Dizia Fossaert em O futuro do socialismo  algo que devemos ter bem presente agora que enfrontamos a nossa III Assembleia Nacional: "Falta gravemente em quase todos os partidos socialistas europeus, incluindo os que usavam há pouco, ou ainda usam, o rótulo comunista: as mulheres e os homens, nomeadamente os jovens, que venhem dos meios mais desfavorecidos da sociedade, desempregados, imigrados, gente dos subúrbios e todos os equivalentes. Um partido socialista que nom trabalhar para penetrar e para organizar as massas mais desfavorecidas, que for mais desdenhoso do que inventivo a respeito das empresas de inserçom dos despojados, um partido destes nom merece o nome que tem. Mais, deixa campo livre aos populismos e aos fascismos que florescem facilmente com a miséria, quando há capitalistas que desejam muscular qualquer milícia ou mesmo, em situaçom menos tensa, quando há charlatans que se apresentam sozinhos perante este povo miséravel".

As eleiçons recentes celebradas em Catalunya dam boa conta do que Fossaert di, a crescente intençom de voto ao partido PP da Galiza, quando desde há praticamente dez anos só 2% dos fogares galegos chega a fim de mês com facilidade, também fala por sim soa da excelente oposiçom do PSOE e do BNG na cámara galega e da falta dumha alternativa clara ao projecto ultraliberal que segue avante com a sua já crónica doutrina do shock, em acertadíssima expresom de Naomi Kleim.

06/12/10

Orfandade política (II).

* Raul Asegurado Pérez


Artigo tirado do blogue pessoal do autor. A ilustraçom é um quadro de Thomas Kennintong intitulado Orphans.



A orfandade política á que me referín no anterior artigo tamén podemos avaliala por factores xa menos sociolóxicos, e si máis vitais. Serían aqueles que por unha banda constitúen o plano máis subxectivo e que están determinados polo posicionamento do observante respeito do obxervado. Neste caso, a vivencia en primeira persoa da orfandade política, así como as consecuencias que estas teñen na práctica  dinámica interna do BNG.


Agora, ao pretender situarme dentro do conflicto que vivo dentro do nacionalismo organizado, mais que falar de orfandade en si, tal vez sería máis acaído falar desde unha perspectiva republicana, da vivencia da perda de liberdade política militante dentro do BNG, e por seguir cun símil, sobre a vivencia da violación dentro do matrimonio. Entendendo por matrimonio o acordo colectivo, unha institución social (BNG), na que se crea un vencello de unión entre as partes (militantes-organizacións-proxecto común).


Por situarnos brevemente na pouca importante vivencia biográfica, que non consiste niso, senón en exemplificar, comecei a militar dentro do nacionalismo organizado a finais dos noventa, da man dun bo amigo, e concretamente en Esquerda Nacionalista, e cando xa daquela falabamos da perda de relación entre o BNG e as organizacións sociais de base, lembro perfeitamente por boca do que creo era o seu responsábel de organización frases como: “ídevos todos jipis de merda”, “facedes discursitos para a galería pero nada de política de verdade”, aos máis novos dedicábanos frases moito máis paternais comentando cousas de “estanvos enganando”, “deixádesvos engaiolar coma borregos por xentes populistas”… Teño que recoñecer que non entendía moito da trascendencia do que estabamos falando nin comprendía (e aínda me custa) saber dos perigos que podía contraer unha organización política como a que anelábamos  para EN, o que foi que, na asemblea nacional (falo de memoria) de 2001, e no proceso comarcal posterior, unha porcentaxe moi elevada de  mozos militantes, fomos convidados a deixar a organización ou pedíusenos direitamente que a abandonásemos. Eu fun un deles.


A partires de entonces, a miña militancia no BNG foi do que se coñece como “non adscrito”, e puiden observar como unha e outra vez tentaban manipular a miña/nosa posición, por tanto a miña actitude foi bastante pasiva organicamente (non politicamente, nunca o foi), até que, sen saber moi ben por que nin como, a alguén se lle ocorreu propoñer que o BNG deixara de ser asembleario. Eis aquí a miña volta novamente a un activismo orgánico un pouco máis activo. Que será motivo da terceira entrega (explicando co símil da violación).


Se vou a unha dinámica externa, da vivencia da orfandade política, isto vese nas interaccións que desde o activismo social, ou militancia, puiden percibir desde aqueles anos da mocidade. Facendo unha pequena reseña biográfica, lémbrome que a miña interacción coas clases sociais máis marxinais foi de voluntario (actividade que faciamos desde a miña educación católica nun colexio de frades de Santiago), na cociña económica; despois deste primeiro contacto a acción voluntaria carecía de sentido sen comprender por que e como se vivía e formaba esta colectividade esquecida continuamente, o primeiro contacto coa realidade foi o que despois nunha sucesión de madurez e de análise social (estudei traballo social e socioloxía para intentar impregnarme de realidade e de mecanismos analíticos e transformadores, non valeron para case nada disto…) levoume a formar parte do “foro de debate e acción” que naceu inicialmente para criticar a débeda externa e logo tivo unha continua presencia en Compostela cando a invasión de Afganistán (por certo que nesta etapa mesturada coas primeiras accións estudantís foi cando entrei en contacto por primeira vez co independentismo organizado, lémbrome de que nós faciamos unha concentración silenciosa para protestar pola guerra de Afganistán cando as organizacións independentistas querían tamén no Toural facer unha manifestación berrando consignas antiimperialistas, ao final entendímonos todos e todas, e gardo boas relacións daquel entón).


Despois participei no movemento estudantil Anti-Lou, unha auténtica escola de activismo e onde fixen boas amizades que viñan de tradicións políticas-sociais moi diversas; a constitución do Foro da Inmigración de Compostela, novamente lugar de experimentación coa verdadeira realidade para un mozo de apenas 21 anos. Traballei no Tempo Libre, comecei a miña vida laboral nun centro de protección de menores (eido ao que sigo vencellado laboralmente), coñecín e puxemos en práctica a primeira asociación de banca ética deste país AIS O Peto, colaborei puntualmente co comercio xusto (Panxea). Anos máis tarde, hai menos dun lustro, coñecín a moita xente que impulsarían o FSGal; xentes diversas de diferentes experiencias sociais e políticas e co descubrimento dos procesos altermundialistas na Galiza, (xa coñecía ben a experiencias doutros lugares como a Zapatista) volvín a ter unha nova fase na miña madurez social.


Teño que dicir, que nesta segunda parte, da vivencia política desde o activismo social, creo que a orfandade foi sempre un síntoma, lémbrome de intentar achegar resolucións a Esquerda Nacionalista sobre a débeda externa e sentir coma dicía o outro, predicar no deserto, o mesmo cando, tras coñecer a iniciativa da Renda Básica levei (levamos) unha emenda totalmente republicana sobre a renda mínima e máxima dos liberados do BNG a unha asemblea nacional, e fun respostado por unha parlamentariña coa seguinte argumentación “esta emenda é máis acaída nunha entorna sindical que nunha política”. Perdimos a votación, claro. Agora que me lembro, penso que eu nunca gañei unha votación política! (hahahah, tería que facer memoria disto, pero creo que estou no certo; salvo a alcaldía en Teo nas últimas eleicións…). E digo síntoma porque, por exemplo, lémbrome de que na LOU, o éxito do movemento estudantil (penso eu) foi que os que estabamos traballando nel tiñamos claro que non podíamos vencellar o traballo a ningunha sigla, os caf, meu, fer (creo que era daquela), tardaron en comprender o por que disto pero finalmente aceitáronno, e o éxito foi claro. E que traballo político implicou isto? Eu coma daquela era militante de Galiza Nova, tiven que falar con dirixentes da mesma (lémbrome perfectamente en que cafetería da Rúa Nova de Compostela foi) para que comprenderan o esforzo que tiñamos que facer para sumar, e que a participación destas remataría por dividir ao estudantado, e así foi, no primeiro descoido que tivemos, tentaron apropiarse do traballo feito. Por isto digo que foi un síntoma, a orfandade política desde unha perspectiva social, era un síntoma do proceso de separación que se está a dar entre a política e a sociedade, entre a política e os centros reais de toma do poder, entre a política e a economía que determina a condición de vida de todas e todos…

01/12/10

Orfandade política (I).

* Raúl Asegurado Pérez.

Artigo tirado de aqui.


Hai pouco escoitei falar da orfandade política, e da necesidade de asimilala para poder construír alén dela, alén da perda, alén da dor. Foi en boca dunha muller, como non podía ser doutra maneira, para describir metaforicamente unha situación dramática e complexa dunha forma tan esclarecedora e sinxela.
Comecei a reflexionar sobre isto, e penso que hai dúas formas de entender o concepto de orfandade política, un referido á clase política e outro referido á organización política, un e outro fan referencia ao suxeito político; e un e outro ben determinado polo capital social, entendéndoo como a confianza en sentido horizontal (entre a sociedade civil) e vertical, coas institucións públicas. A orfandade por parte da sociedade civil fronte á clase política determínase con dúas variábeis, a confianza que a cidadanía ten nesta clase así como nunha confluencia hexemónica do sentir que ela comparte respeito das acións desta.
Eis neste aspecto onde non hai moita diferenciación respeito das diversas opcións políticas que existen no país, o PSdeG, o PP e o BNG coas súas accións de gobernanza estiveron todos no mesmo rol de exercitar un poder desde e para arriba, sen criar ningún espazo de apertura nas súas decisións, non hai unha opción política que goberne obedecendo ou que cree canles participativos.
Orfandade respeito da clase política xa que hai unha homoxenización cada vez maior dos papeis representados, na construción do discurso da acción política dos partidos galegos, e isto é algo recente. O BNG tivo unha percepción por parte dos cidadáns dalgo “diferente”, sobre todo nas formas, que permitiron crear un discurso social distinto, hoxe, o camiño levado polo BNG de converterse nun partido clásico (contracorrente dos sectores máis avanzados no ideario da esquerda de todo o planeta) xustifica un dos elementos da nacente orfandade política que vive o país. Mais iso non é todo. Outro elemento central é o esclarecemento dos centros de decisión do poder. A crise actual evidenciou por enésima vez, que os centros do poder político residen nas grandes corporacións, fundamentalmente nas financeiras, e non nos partidos clásicos. As axendas políticas estiveron marcadas non polos idearios nin polas prácticas de goberno ideolóxicas de cada quen senón polas simples necesidades económicas dos bancos e das caixas deste país. Os valores do desenvolemento, da creación de riqueza, dos reaxustes laborais, etc…, responderon evidentemente ás directrices financeiras e nada tiveron que ver as ideoloxías políticas. Hoxe a esquerda política que non sexa capaz de nin sequera mencionar a necesidade de decrecer, distribuír e limitar a riqueza, rachar coa lóxica que nos trouxo a esta realidade socioeconómica, non é unha esquerda política, é unha esquerda de discurso feble e sen liderazgo social. A confluencia das Caixas e o beneplácito unánime do Parlamento galego, non fai máis que subliñar o apuntado. O capital non ten patria, non existe o capital galego se non existe unha política nacional que conflúa nun discurso propio, salvo dentro da lóxica ultraliberal de seren colonias-nacións do capitalismo actual. É dicir, en positivo, só cabe un atisbo de construír unha política nacional se ela determina o capital por e para unha cidadanía galega, e antepón a súa realidade (a da sociedade civil) para que o capital producido sexa ferramenta de uso por e para todas e todos.
A orfandade entendida referente á organización política ten senso na capacidade ou incapacidade desta de vehiculizar a participación cidadá na súa toma de decisións, e nun discurso feble, nos seus propios militantes. A retirada do asemblearismo no seo do BNG é unha nova evidencia do camiño tomado: 1. Para se converter nun partido de corte clásico que permita a acción nas institucións sen distorsionalas. 2. A potenciación da profesionalización da política, a creación no seu seo da “clase política” e 3. En determinar internamente os papeis, afundindo calquera intención de forzar á clase política a tomar decisión que non están nos estándares pactados pola esfera económica-política. A militancia deixa de ser o “lazarillo colectivo” que guía a súa clase política para ser o elemento que ten que defender o que a clase política determina coa súa acción.
A orfandade política, ten que ser asimilada polo suxeito político para proxectar como, ou ben, vivir sen tutelas da clase política ou para construir un novo fogar onde a maioría de idade, a lei civil non supeditada á lei familie, para poder nas instancias públicas levar un discurso distinto, un contradiscurso político que sen medos hexemonice unha espranza social que hoxe está orfa. E só orfa no entendemento da confianza cos axentes políticos, non na construción social.